انتظار

آدم عاقل وقتی به گورستان می رود، خودش را در میان قبرها می بیند؛ پاهایش از هم جدا شده؛ انگشتانش از دست ها جدا شده و در کناری افتاده؛ گوشت هایش ریخته؛ دنده های سینه و دیگر استخوان هایش در گوشه و کنار قبر ریخته. ( با تجسم این صحنه ها ) لذت می برد، دیگر نمی گوید «من» می گوید « تو»؛ نمی گوید « مال من »، می گوید: « همه چیز مال تو. » و به یاد خدا خواهد بود. خدایا، مرگ را بر ما آسان بگردان؛ تلخی جان کندن را بر ما آسان بگردان، شب اول قبر، روز اول قبر، در هر لحظه قبر ما را تنها مگذار که در خانه قبر یاوری نداریم.

به دادمان برس. دلداریمان بده؛ آن وقتی که در قبر صورت به خاک گذاشته ام وهمه مرا تنها رها کردند و رفتند، تو مرا تنها مگذار، در آن لحظه غربت که دستم از همه جا کوتاه است، از تو کوتاه نیست، پس تو با عزت و عفو و کرمت با من رفتار کن؛ با من که بنده ای ذلیل و عبدی اسیرم. این بنده اسیر را در مسیر همراهی کن و دستم را بگیر!

اگر می دانستیم که دوستانمان (که مرده اند) کجا رفته اند و کجا گیر کرده اند، زندگی برایمان نمی ماند. در آن عالم پرده ها کنار می رود، گوش ها شنوا می شود، دیده ها قوی می شود. می بینیم که میلیاردها نفر از رحمت خدا فرار کرده اند و فتح که نکرده اند، ضرر هم کرده اند.

کتاب خدا بازار خداست ؛ تا زنده ای از این بازار خریداری کن و بار خود را ببند تا با خود ببری. همه رفتنی هستیم و کسی ماندگار نیست. کل نفس ذائقه الموت؛ همه در برابر خدا زمین افتادند و خزان شدند.
کل نفس ذائقه الموت؛ همه به خاک افتادند و غیر از خدا کسی زنده نیست. و او حسابدار هستی است. حساب اول و آخر هر دو عالم به دست اوست؛ « فمن یعمل مثقال ذره خیراً یره، و من یعمل مثقال ذره شراً یره. سوره زلزله/8 و7 »

گناه و معصیت :

آدم اگر می خواهد آدم باشد، باید آرام باشد. آرامش که پیدا کرد، می تواند عاشق شود و علاقه اش به حقیقت بیش تر می شود. آرامش که باشد، می توان خود را مهار کرد. پس آرام باشیم تا آدم باشیم.
گوش چرانی نکنید که گناه، حقیقت و معنویت را از شما می راند.

گوش چرانی ( یعنی) گوش دادن به موسیقی (حرام)، به ساز و آواز دنیا، به غیبت و بهتان، معرفت را از آدم دور می کند. کسی که از امر خدا برکنار باشد ( و اطاعت نکند )، هر چه در این دنیا کار کند، برای خودش نکرده؛ برای اولادش کرده، برای دنیا و مردم دنیا کرده و عاقبت خودش با دست خالی و خجالت زده از دنیا خواهد رفت.

زبان چرانی نکنید؛ هم درد دلتان را و حالتان را دیگران پی می برند و هم کارتان می شود بدبختی؛ تهمت و غیبت. کسی که زبان چرانی می کند، هر چه خدا گفته باشد، می گوید «نه» و هر چه خودش بخواهد، همان می شود. سرانجامش هم این است که یک روز می بیند با خجالت باید از دنیا برود.

جسم مانند فرودگاه است و روح مانند هواپیما. هواپیمای روح در فرودگاه جسم می نشیند. خداوند بنده اش را به مهمانی خود دعوت کرده و او باید روحش را به سوی خدا به پرواز درآورد. تا نفس قطع شود ( و مرگ فرا رسد) هواپیما به پرواز در می آید.

اما اگر نقص فنی داشته باشد، سقوط می کند؛ «گناه» نقص فنی این هواپیماست. کسی که نقص فنی نداشته باشد، به مهمانی خالق می رود و آن جا روزی می خورد.

دفتر دل ما مثل برگه چک است؛ هر چه در آن بنویسند، جا دارد، می توانند میلیون ها تومان در آن بنویسند. اما اگر قلم خوردگی داشته باشد، اعتبار ندارد و از قیمت می افتد. خدا را همه جا یاد کنیم تا بندگی ما قلم خوردگی نداشته باشد؛ قلم خوردگی گناه، قلم خوردگی ترک عبادت.

شیطان از راه گناه، هم وارد روح انسان می شود و هم وارد جسم او، و بدین ترتیب او را بیمار می کند؛ دچار غرور می کند. ( وقتی چنین شد) دیگر انسان نمی تواند حلال و حرام را تشخیص دهد و از پرستش موحدانه خداوند هم باز می ماند. نتیجه این می شود که انسان از هستی خدا عقب می ماند؛ یعنی دیگر به حقیقت   نمی رسد.

خداوند اختیار خلق گناه را به آدمی داده. این انسان خودش گناه برای خودش خلق می کند. خداوند به او   می گوید: این حرف را نگو! اما او حرف دل پسند خود را می زند و همان را می کند که خودش می خواهد.
تا گرفتار نشده ایم و گناه ما را له و بیچاره نکرده، به سوی خالق توبه پذیر برگردیم و توبه کنیم، خالق بنده پذیر، برگشته ها را دوست دارد و دستشان را می گیرد.

شیطان :

خدا خودش خبر داده که یک شیطان هست، مواظب باشید گولتان نزند. فرض کنید آدم بزرگ و بزرگواری، سگی داشته، آن را رها کرده و سگ ول شده. صاحبش اعلام می کند که حواستان باشد این سگ شما را نگیرد و به شما آسیب نرساند.

شیطان هم همین طور است؛ دستور خدا را اطاعت نکرد، خدا در رحمت خود را بر او بست و شیطان ول شد. او مثل سگ ولگرد هاری است که در جهان راه افتاده و هر کس یک لحظه از خدا جدا شود گرفتار این سگ ولگرد می شود. هار می شود، هار که شد، خوار می شود. هر روز گرفتار می شود؛ بی بند و بار می شود.‏